Fakat birikenlerden, yaşananlardan, kurulan onca hayalden, geride bırakılanlardan, sabaha bir umutla uyananlardan; her şeye rağmen “canlarımız sağ” diye dua edenlerden, yarım kalanlardan, yakarışlardan, büyük feryatlar atanlardan; annesine, babasına ağlayanlardan; kızına, oğluna ağlayanlardan; eşine, dostuna ağlayanlardan; dilsiz canlara ağlayanlardan, toz olup giden onca canın ardından, en güvenli yerdeyiz dedirten evlerimizin enkazları yanı başımızdayken, gözümüzün önündeyken birkaç kelime etmeye çok ihtiyacımız var.
Binlercemizin kalplerinde sızı, yüreklerinde kor hâlâ taze ve sönmeyecek de… Koca bir şehrin acısı koca on şehre yayıldı, tüm dünyada yürekleri derinden burktu. Başta depremde hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, kalanlarına sabır diliyorum. Tekrarının yaşanmaması hepimizin başlıca temennisidir.
Sokaklarında büyüdüğümüz, çocukluğumuzun geçtiği yerlerde yürümek, izlemek; acımızın derinliğini her adımda katlayarak çoğaltmasının yanı sıra, tekrar toparlanmak için yaşanılan onca güzel anının, onca güzel hatıranın yolumuzu aydınlatması için güç vermesi de kendi payıma aldığım cesareti ve inancı söylemeden geçemeyeceğim bir gerçektir.
Elbette kolay olmayacak, elbette zorlanacağız. Belki binlerce kez düşüp binlerce kez tekrar kalkacağız ama inancımızı her geçen gün daha diri tutup bu güzel şehri tekrardan inşa edeceğiz. Bu şehrin sokaklarında yeniden şiirler yazıp yeni “Yedi Güzel Adamlar” yetiştireceğiz; yeni kitaplar, yeni okullar, yeni kütüphaneler kuracağız. Eğitimin ve edebiyatın başkentini tekrar küllerinden ayağa kaldıracağız.
Birlik ve dayanışmayla, bu gönlü güzel ülkenin çok değerli her bir bireyinin kenetlenmesiyle aşacağız. Tüm hatıraları akıl kumbaramızda biriktirip yeni yıllara taşıyarak maneviyatını sürdüreceğiz. Daha insancıl, daha anlayışlı, daha paylaşımcı olarak birbirimize desteğimizi her zaman yukarı taşıyacağız. İnanıyoruz, kazanan yine biz olacağız.
Bir kişi kazanmayı arzularsa on kişiye, on kişi kazanmayı arzularsa binlere, binler şehirlere, şehirler ülkeye omuz vererek bu zor zamanları arkada bırakıp aydınlık bir geleceğe hep birlikte, el ele yürüyeceğiz. Tüm umudumuzla, tüm inancımızla, tüm gücümüzle yaralarımızı sarmayı, dertlerimize birlikte merhem olmayı öğrenip kanayan yerlerimize kabuklar bağlamanın bir yolunu bulmalıyız. Büyük inanç ve dirayetle bu zor günleri kolaylıklarla buluşturmalıyız.
Ve sonra biri bizi bulsun diye beklenmedik yeryüzü bırakmayacağız. Hangi pazartesinin hangi salının art arda geldiğini umursamadan bekleyerek, bu bizim hiç beklemediğimiz çağda “Artık geçsin, artık bitsin.” diye bekleyerek, bir yere kadar güzel olan hayatımızın bundan sonraki kalanını bir şekilde güzellemeye çalışacağız.
Sana daha bir anlam yükleyerek bakacağız artık, ey koca şehir. Kendi filizlerimizden seni yeşerteceğiz. Belki bir evimiz yok, belki yürüdüğümüz sokaklar yok; bir elimiz diğer elimizden büyük olacak, sarılacak, saracağız. Gövdende bir hayat yeşerteceğiz.
Aydınlık sabahlara doğacak elbet güneş. Belki çektirdiğimiz fotoğraflar hiç gülümsemeyecek bize, ama biz yeni fotoğraflara poz vereceğiz. Giden, kaybettiğimiz bütün canların hatrına, anısına çocuklara dokunup ağaçlar büyüteceğiz.
Şimdi baktığımız her yerde yalnızlar, daha yalnızlar, çok yalnızlar var. Birleşeceğiz, yeniden kalabalıklar kuracağız. Yeter ki içimizin harı sönmesin. Bilmediklerimizi öğrenip bildiklerimizle yürüyeceğiz. Acı belki şimdi bir ırmak gibi doluyor içimize, doğrudur; ama içimizin ırmaklarından uçsuz bucaksız yemyeşil otlar kuracağız.
Avuçlarımıza alıp aklımızı yürüyoruz belki şehrin yıkık sokaklarında, ama avuçlarımızda yeni bir hayatın inşasına taşırız yükleri. Ne söylediysek bundan önce, ne yazdıysak, namludan çıkan kurşun gibi acıttıysa birilerini; saracağız, yutacağız, unutacağız elbette.
Okunuyorsa herkesin yüzünden acısı, kimlik bellemişsek şimdi çaresizliği; değiştireceğiz elbette, hüznü dağıtıp çıkacağız aydınlığa. Umudu kimlik edinip yeniden başlayacağız.