Güneydoğu Anadolu’nun serinleten lezzetlerinden biri olan meyan şerbeti, Ramazan aylarının vazgeçilmez içecekleri arasında yer alırken, kökeniyle ilgili tartışmaları da beraberinde getiriyor. Gaziantep ve Kahramanmaraş başta olmak üzere Şanlıurfa ve Kilis gibi pek çok şehir, meyan şerbetini kendi mutfak kültürünün ayrılmaz bir parçası olarak görüyor.
Özellikle Ramazan aylarında ve sıcak yaz günlerinde sokaklarda sıkça görülen meyan şerbetçileri, bu geleneksel içeceğin asırlardır bölge halkı tarafından tüketildiğini gösteriyor.
Sindirimi kolaylaştırıcı özelliği olan meyan şerbeti, iftar sofralarında en çok tercih edilen içecekler arasında yer alıyor. Poşet veya şişelerde satılan meyan şerbeti suyla karıştırıldığında 2 litreye kadar ulaşabiliyor.
Gaziantep cephesinde meyan şerbetinin kentin gastronomi mirasının önemli bir parçası olduğu savunulurken, Kahramanmaraşlılar ise bu lezzetin Maraş mutfağında da uzun yıllardır yer aldığını ve kendilerine ait olduğunu dile getiriyor.
Uzmanlara göre meyan şerbeti, sadece tek bir şehre ait olmaktan ziyade Fırat ve Dicle havzası boyunca gelişen ortak bir kültürün ürünü olarak değerlendiriliyor. Tarihsel süreçte farklı şehirlerde benzer yöntemlerle hazırlanan meyan şerbeti, zamanla her kentin kendine özgü sunum ve tat anlayışıyla şekillenmiş durumda.
Bugün gelinen noktada meyan şerbeti, şehirler arası tatlı bir rekabetin konusu olurken, bu tartışma Anadolu’nun zengin mutfak kültürünün ne denli güçlü ve paylaşılabilir olduğunu da bir kez daha ortaya koyuyor.
