İki kelime, koca bir hayat dersi…
Hayatta bazen iki kelime vardır ki insanın yıllarca anlatamadığını birkaç saniyede anlatıverir: Salla gitsin!
İlk duyduğumuzda biraz umursamazlık, biraz boş vermişlik gibi gelebilir. Oysa bu iki kelimenin arkasında insanın kendisini tanıması, değerini bilmesi, zamanını ve enerjisini doğru yerde kullanması gerektiğini anlatan derin bir hayat tecrübesi vardır.
Elbette mesele her şeyi boş vermek, sorumluluklardan kaçmak ya da haksızlık karşısında susmak değildir. Mesele, neye kafa yoracağını, kimin için emek harcayacağını ve hangi mücadelenin gerçekten değerli olduğunu bilmektir.
Çünkü insanın ömrü sınırlı, zamanı kıymetli, sabrı ise sonsuz değildir.
Bazen en anlamlı cevap, hiçbir cevap vermemektir. Her söze karşılık vermek, her davranışı açıklamak zorunda değiliz. Ancak susmakla haksızlığı kabullenmeyi de birbirine karıştırmamak gerekir. İnsan gerektiğinde hakkını aramalı, yanlışın karşısında durmalıdır.
Günlük hayatta da bazen “Salla Gitsin” demeyi bilmek lazım!
Çünkü insan ilişkileri hayatın en büyük imtihanlarından biridir. Dostluklar kurulur, yollar birlikte yürünür. Ancak gerçek dostluğun değeri, zamanın ve hayatın zor sınavlarından geçince anlaşılır.
İyi günde herkes yanınızda olabilir. Asıl mesele, sıkıntılı günlerde bir omuza ve samimi bir söze ihtiyaç duyduğunuzda kimin yanınızda kaldığıdır.
Dün sizinle aynı masada oturanlar bugün selamınızı görmezden gelebilir. İyi gününüzde yanınızdan ayrılmayanlar, zor gününüzde ortadan kaybolabilir. İşi düştüğünde sizi arayanlar, işleri bittiğinde hâlinizi hatırınızı sormayı unutabilir.
Bazıları için dostluk, ihtiyaç duyulduğunda hatırlanan bir telefon numarasından ibarettir. İhtiyaç bitince siz de rehberin unutulan isimleri arasına girersiniz!
Oysa “Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır.” diyen bir kültürün insanlarıyız. Birlikte içilen bir çayın, paylaşılan bir sofranın, zor zamanda uzatılan bir elin hatırı kolay kolay unutulmaz.
Ne diyelim?
Öyle insanlar vardır ki dostluğu menfaatine, samimiyeti çıkarına, vefayı ise işine geldiği zamana göre ölçer. Dün sizinle yol yürüyen, bugün sizi tanımamış gibi davranabilir.
İnsan ister istemez düşünür: Acaba dost muyduk, yoksa sadece işlerine mi yarıyorduk?
Atalarımızın şu sözü de tam bu durumlar için söylenmiş olmalı:
“Menfaat, dostluğu bozar.”
Oysa gerçek dostluk, sadece birlikte gülmek, aynı masada oturmak ve güzel günleri paylaşmak değildir. Asıl dostluk, zor zamanlarda da birbirinin yanında olmak, bir selamı esirgememek, hâl hatır sormak ve geçmişte yaşanan güzellikleri unutmamaktır.
Çünkü dostluk, sadece iyi günlerde değil, zor zamanlarda da kendini gösterir. İnsanların yolları zamanla ayrılabilir, hayat şartları değişebilir. Ancak bunlar, geçmişte yaşanan dostlukları ve paylaşılan hatıraları unutturmaz.
Vefa, insanın karakterinde taşıdığı bir değerdir. Menfaat bittiğinde unutulacak bir şey değildir.
Ne yazık ki bazıları, işleri düştüğünde yılların hatırını hatırlar; işleri bitince o hatırı da unutur.
Demek ki bazı insanların hafızasında dostluğun ömrü, menfaatin ömrü kadarmış!
Dostluğu menfaati kadar olan insanların yokluğu kayıp değildir. Çünkü gerçek dostluk çıkarla başlamaz, menfaat bitince de sona ermez.
Hayat, önümüze birçok insan ve tercih çıkarır. Kimi hayatınıza değer katar, kimi bütün enerjinizi tüketir. Kimi bir bardak çayınızı paylaşır, kimi yılların emeğinin kıymetini bilmez.
Olgunluk, kimin hayatınızda kalmaya değer olduğunu anlayabilmektir.
Bazen vazgeçmek kaybetmek değil, kendini kazanmaktır. Çünkü değer görmediğiniz yerde ısrar etmek, zamanla kendi değerinizi unutmanıza neden olabilir.
İyiliğin kıymetini bilmeyene iyilik anlatmak, vefanın ne olduğunu bilmeyene vefa dersi vermek de bazen deveye hendek atlatmaktan farksızdır.
Hayat bize en önemli dersleri çoğu zaman yaşadığımız hayal kırıklıklarıyla öğretir. Yıllar geçtikçe anlarız ki herkesi memnun etmek, herkesin gönlüne girmek mümkün değildir.
Siz ne kadar iyi niyetli olursanız olun, niyetinizi anlamak istemeyen birine kendinizi anlatamazsınız.
Siz ne kadar emek verirseniz verin, emeğin kıymetini bilmeyene yaptıklarınızı kabul ettiremezsiniz.
Siz ne kadar samimi olursanız olun, samimiyeti menfaatine göre ölçenlerle aynı dili konuşamazsınız.
“Salla gitsin” demek, hayattan vazgeçmek ya da her şeyi önemsememek değildir. Aksine, insanın neye sahip çıkacağını, ne uğruna mücadele edeceğini ve neleri geride bırakması gerektiğini bilmesidir.
Bazen bir adım geri çekilmek, bin adım ileri gitmenin başlangıcıdır.
Ve bazen iki kelime, insanın bütün hayat felsefesini özetlemeye yeter:
SALLA GİTSİN!
Ama öyle her şeyi değil...
Senin emeğini değersizleştirenleri, dostluğu menfaate dönüştürenleri, vefasızlığı alışkanlık hâline getirenleri, huzurunu kaçıranları ve vaktini çalanları salla gitsin!
Vefa bilmeyenden vefa, menfaat peşinde koşandan dostluk beklemeyin. Gerçek dostlarınızın kıymetini bilin, hatır bilenleri unutmayın. Herkese hak ettiği değeri verin ama kendi değerinizi de kimsenin insafına bırakmayın.
Çünkü hayat kısa, zaman kıymetli, dostluk emek ister, vefa ise karakter meselesidir. İnsanın kendisine borcu da büyüktür.